Real Madrid bij AC Milan, Barcelona bij Internazionale, het zal allemaal wel. Toen er eind augustus werd geloot voor de groepsfase van de Champions League, hoopte ik op maar op één ding: Arsenal in de poule van AZ. Tevreden zag ik dan ook dat mijn wens uitkwam. Het zoeken naar een kaartje was moeilijk. En de avond was onvergetelijk, maar wel op een heel vreemde manier…

Ik was nog op vakantie toen Arsenal aan AZ werd gekoppeld, en bij thuiskomst kon het zoeken naar een ticket dus beginnen. Met mijn red membership was ik kansloos, zeker toen bleek dat Arsenal slechts 850 tickets voor het uitvak zou krijgen (precies de minimale 5 procent van de stadioncapaciteit van AZ). De kaarten waren uiteindelijk in no-time uitverkocht, waardoor ik het op forums moest gaan proberen. Toen dat ook leek te mislukken, dacht ik ineens aan Arsenal Benelux. Een officiële fanclub waar ik me al eens had aangemeld voor het forum, maar een betalend lid was ik nog niet. Nadat ik officieel lid was geworden, maakte ik kans op een kaartje. Arsenal Benelux, een supportersclub met voornamelijk Belgen, was met een man of dertig naar Standard Luik geweest (2-3), maar vanwege het kleine aantal tickets voor AZ-uit dacht ik weinig kans te maken.
De weken gingen voorbij en tien dagen voor de wedstrijd kwam daar het verlossende woord van de voorzitter. Tien leden mochten mee naar Alkmaar en mijn naam stond als laatste op die lijst! Ik had er al niet meer op gerekend, maar ik zou er dus bij zijn op die dinsdagavond in het DSB Stadion.

Over DSB gesproken. Er ging in aanloop naar de wedstrijd geen dag voorbij zonder de DSB Bank, het kunstmuseum, Beheer en weet ik veel wat ome Dirk nog allemaal in bezit had. Zelfs in Engeland, waar iedereen in de ban was van die overleden Boyzone-zanger en talentenshow The X Factor, was het nieuws over Scheringa doorgedrongen. De avond voor AZ – Arsenal zag ik hem bij Pauw & Witteman. Overal wist hij zich onderuit te praten en de belangrijkste vragen probeerde hij te ontwijken. “Ik ben Beheer ook kwijt, ik ben AZ kwijt, het kunstmuseum… Alles wat ik in bezig had, ben ik kwijt.” Behalve zijn villa in Spanje en landgoed in Friesland.
Crisis dus bij AZ, net als de vorige keer toen ik in Alkmaar naar een wedstrijd ging. Dat was in maart 2008, toen Louis van Gaal met opstappen had gedreigd. AZ speelde tegen Vitesse, het was de eerste wedstrijd die ik als reporter voor Goal.com bezocht. De thuisclub won met 2-1 en Van Gaal ging daarna tekeer op de half uur durende persconferentie. Sinds dat moment ben ik nooit meer naar een persconferentie geweest.

Dinsdag 20 oktober 2009, matchday 3 in de Champions League. Rond een uur of zeven had ik met de andere fanclubleden afgesproken bij het DSB euhh DS Stadion. In het hostel in Amsterdam waar ik na de wedstrijd zou overnachten, moest ik borg betalen voor kluisje en kamersleutel. Hierdoor had ik niet meer genoeg geld op zak om het kaartje (40 euro) te betalen. Op Amsterdam CS moest ik me haasten voor de trein en in Alkmaar kon ik geen pinautomaat vinden. Dan pin ik wel bij het stadion, dacht ik.
Vanaf station Alkmaar reden er speciale ‘AZ Pendels’ naar het stadion. Nadat ik daar was gearriveerd en even had kennisgemaakt met de fanclub, kon het zoeken naar een pinautomaat beginnen. Roltrap bij de hoofdingang op, naast het fancentrum van AZ, daar zou er één te vinden zijn. Maar wat bleek: in en rond het Dirk S. Stadion zijn alleen automaten van DSB, en die waren allemaal geblokkeerd. Gelukkig mocht ik het ticket achteraf ook betalen d.m.v. bankoverschrijving.

Inmiddels was het ongeveer een uur voor de aftrap en gingen we onze plek opzoeken. We hadden prima plaatsen op de achtste rij van vak K, schuin achter het doel. De AZ-tribunes stroomden pas vlak voor de aftrap helemaal vol, tot die tijd was het ‘genieten’ van ‘leuke’ carnavalliedjes als Heb je even voor mij en Schatje, mag ik je foto…
Het werd nog erger toen een paar minuten voor de aftrap ineens You’ll never walk alone uit de speakers kwam, want natuurlijk werd beantwoord met een flink fluitconcert. Daarna was het eindelijk zover: de opkomst van de spelers. Mooi om nu eens de Champions League theme in het echt te horen. Wel jammer van die ’sfeeractie’ aan de overkant, waar megagroot DIRK was de lezen. Zoiets doe je als er iemand overleden is, ongelooflijk dat zoveel mensen medelijden met Scheringa hebben.

De wedstrijd kon eindelijk beginnen. Al na een paar minuten konden we bijna juichen toen Robin van Persie van dichtbij mocht schieten. Ik had hem al geteld, maar helaas lag Sergio Romero in de weg. De sfeer zat er desondanks goed in en ik heb een aantal mooie liedjes gehoord. Met name Andrei Arshavin (He’s five foot four, he’s five foot foooouuur. We’ve got Arshavin, f*ck Adebayor!) en Emmanuel Eboue (I like eBOUé, BOUé (3x). I like E…BOUé!) werden veel toegezongen. AZ speelde heel aardig, maar grote kansen kregen de thuisclub niet. Een foutje in hun verdediging gaf Arsenal de mogelijkheid te scoren. Arshavin speelde af op Van Persie, die voor het doel Cesc Fabregas helemaal vrij zag staan: 0-1! Toch wel typisch dat de slechtste man van Arsenal scoorde. Afgelopen weekend overleed zijn opa, dus laten we het er maar op houden dat dat de oorzaak was.
In de rust ging ik maar eens een bakje thee halen, want het was inmiddels behoorlijk koud geworden op de tribune. Helaas was het lauwe thee, dus daar had ik weinig aan. Verder nam ik even de tijd om het programmaboekje te bekijken, waarbij mijn oog viel op de pagina met beide selecties. Bij elke speler stond namelijk de lengte en gewicht. Zo weegt Graziano Pellè (1 meter 95) 101 kilo. Volgens mij heb je dan overgewicht, maar ach, Pellè speelt binnenkort toch wel bij een topclub.

Over de tweede helft valt weinig te zeggen. Het voetbal van Arsenal leek bij vlage helemaal nergens op, maar de sfeer was nog steeds best goed. AZ probeerde in elk geval te scoren, al kreeg de ploeg van Ronald Koeman niet veel kansen. In blessuretijd was het helaas toch raak. Graziano Pellè kon ongehinderd een lange bal van Stijn Schaars doorkoppen, waarna David Mendes da Silva fraai raak knalde. Plotseling waren de kleppertjes weer wakker, al stonden sommigen van hen al buiten het stadion. Vijf minuten voor tijd vertrok een aantal fans al richting uitgang, die zagen nóg een treffer in blessuretijd natuurlijk al aankomen. Gelukkig voor deze ’supporters’ viel hij deze keer aan hun kant, waardoor ze het mooiste AZ-moment van de avond misten. Het leek wel of AZ zich had geplaatst voor de volgende ronde, zoveel lawaai was er ineens. Het mooie hieraan is dat ze eigenlijk niks aan 1-1 hebben, want door de zege van Olympiakos tegen Luik is AZ bijna uitgeschakeld.

Na het laatste fluitsignaal was het wachten totdat de spelers nog even naar het uitvak zouden komen. De scheids had echter nog niet afgefloten, of iedereen zat al in de kleedkamer. Alleen Emmanuel Eboué of all people kwam nog even naar ons toegelopen om zijn shirtje in het publiek te gooien. Eerst na rust waardeloos voetbal te zien krijgen, en dan flikken ze dit. Ondanks dat was het een geslaagde avond. Ik nam afscheid van de leden van Arsenal Benelux en toen kon de megalange reis naar Amsterdam beginnen.

Tot Alkmaar ging er weinig mis. Er reden speciale bussen voor Arsenal-fans naar het station, waar veel politie/ME op de been was, compleet met knuppels en paarden. Met de trein van 23:28 gingen we op weg naar Amsterdam, waar hij normaal gesproken om 00:13 zou moeten arriveren. Rond middernacht, vlakbij station Koog Bloemwijk, stond de trein ineens stil. Na een paar minuten hoorden we waarom: er was een ongeluk gebeurd, hoe lang de vertraging zou duren wist men nog niet.
Half uurtje later. Eindelijk iemand van de NS die kwam vertellen wat er aan de hand was. ‘Aanrijding’ met een persoon. “Is he dead?” vroeg één van de Engelsen voorzichtig. Yes was het antwoord. Nog steeds moest iedereen in de trein blijven, want een paar honderd Arsenal-fans die over de treinrails naar het station lopen, is niet bepaald een veilig idee. Er zouden bussen komen om ons naar Amsterdam te brengen.
Inmiddels was het al 01:00 uur geweest. Rondom de coupé waarin ik zat, stonden allerlei politiemensen met zaklantaarns onder de trein te schijnen. “Hello, some information please! What’s going on, when are you getting us out of here?” schreeuwde een ongeduldige supporter uit het raam. De bussen konden elk moment er zijn, was het antwoord. Even later verschenen er nóg meer mensen rond de coupé en werd er een grote bouwlamp op de coupé gezet. Een man in wit pak kroop onder de trein, precies ter hoogte van waar ik zat. Gelukkig zat ik aan de andere kant van het gangpad, anders had ik precies kunnen zien hoe de lichaamsdelen in een mandje werden verzameld. Dit zorgde bij enkele fans voor nieuwsgierigheid, en met een man of vijf stonden ze voor het raam te kijken. “Is it a male or a female?” vroeg één van hen. Het bleek om een vrouw te gaan. “Is it Fernando Torres?” was zijn humoristisch bedoelde, maar onrespectvolle reactie.
Precies om 02:00 uur kreeg de trein eindelijk weer gang. In het Engels werden we heel overdreven bedankt voor onze geduldigheid en dit zorgde voor de nodige verbaasde gezichten. Een kwartiertje later waren we in Amsterdam, en rond half drie lag ik eindelijk in mijn bed.

DSB, irritante klappertjes, een late gelijkmaker, de slechtste wedstrijd van Arsenal van dit seizoen. Allemaal dingen die ik binnenkort alweer ben vergeten. AZ – Arsenal zal ik vooral onthouden als die wedstrijd met die vreemde treinreis na afloop.

Acht goals bij de wedstrijd tegen Kosice; over spektakel hadden we niet te klagen. Wat we toen nog niet wisten, was dat het tegen Juventus nog veel leuker zou worden. Opnieuw veel doelpunten, prachtige sfeer en verrassend nieuws toen we de volgende dag terugkwamen in Nederland.

Terwijl het duel met Kosice om kwart voor negen begon, moesten we deze keer al veel eerder naar Olimpico. De aftrap voor de topper tegen Juve was namelijk al om zes uur. Net als donderdag gingen we met de bus naar het stadion, waar zo’n anderhalf uur voor de aftrap al honderden fans waren samengekomen. Het was nog snikheet en opnieuw moesten we even wachten voordat de hekken open gingen.

We hadden weer een zitplaats op de Distinti Sud, één rij hoger dan donderdag. Langzaam zagen we het stadion volstromen. Aan de overkant het uitvak met ongeveer 6.000 fans uit Turijn en daarnaast deze keer ook een volle Curva Nord. Alleen op de westtribune waren veel blauwe stoeltjes te zien.
Onder luid applaus werden de spelers van Roma verwelkomd voor hun warming-up. Het team van Juve kreeg uiteraard een fel fluitconcert. Sowieso kregen de meegereisde fans ver voor de aftrap al spreekkoren naar hun toe geslingerd. Ik spreek geen woord Italiaans, maar Juve merda kon ik natuurlijk wel verstaan. Om kwart voor negen was het zover; het clublied van Roma en de opkomst van de spelers. Ik zeg: vergeet Anfield, Old Trafford of welk stadion dan ook. Iedere voetbalfan moet een keer Il Romanista hebben gehoord uit zo’n 50.000 Romeinse kelen. Zonder twijfel het mooiste clublied dat ik ooit heb gehoord.
Dan de wedstrijd. Beide ploegen kregen in de eerste twintig minuten niet veel kansen, tot de 24^e minuut. Tegen Kosice verdween bijna elke spelhervatting in het doel, dus pakte ik mijn camera erbij toen Roma een hoekschop mocht nemen. Die leverde geen gevaar op, waarna de afvallende bal bij één van de Romeinen terechtkwam. Deze ging hopeloos in de fout en leverde de bal in bij Diego, die vrije doorgang had tot het doel. Gegil op de tribunes, want als Diego een scoringskans krijgt, dan kun je wel aanvoelen hoe het afloopt. De Braziliaan komt onderweg alleen verdediger Philippe Mexes nog tegen, maar die kan niet voorkomen hoe Diego scoort. Met een prachtige punter, buitenkant rechts, in de verre hoek. Stilte op de Curva Sud, het uitvak met de Juve-fans viert feest.

Tien minuten later, vrije trap voor Roma. Daniele de Rossi nam de bal zó snel, dat ik niet eens zag hoe hij de bal richting het doel van Juve-doelman Buffon trapte. Ik keek echter nog net op tijd naar wat er zich aan de andere kant van het stadion afspeelde om de bal achter Buffon in de kruising te zien verdwijnen. Jammer dat ik mijn camera niet aan had, want wat er toen gebeurde had ik nog wel eens terug willen zien. Ik heb mensen elkaar in de armen zien vliegen, met tranen van geluk. Het leek wel alsof Italië de wereldtitel had gewonnen.

Helaas voor de fans was er daarna niets meer te juichen. Juventus was de betere ploeg, en dat had vooral te maken met Diego. De middenvelder gaf De Rossi en Totti (je zou bijna vergeten dat ie meedeed) geen schijn van kans. Heel even leek Totti dichtbij een goal, maar een afstandschot van hem verdween via een verdediger op de buitenkant van de paal. De sfeer werd naarmate de wedstrijd vorderde ook wat minder, want de Romeinse fans voelden de bui al hangen. Ruim twintig minuten waren er na de pauze gespeeld toen Diego zijn tweede treffer van de avond maakte. Roma probeerde daarna nog wel wat, maar de 1-3 hing meer in de lucht dan de gelijkmaker. Die derde treffer van Juve viel dan ook in blessuretijd. Felipe Melo bracht de eindstand op het scorebord.
Na het laatste fluitsignaal droop iedereen teleurgesteld af, inclusief mijn broer en ik. Toch konden we wel leven met het resultaat, want Juve is in mijn ogen kandidaat nummer één voor de Italiaanse titel. Bovendien hadden we vier goals gezien, waarvan de eerste twee beauty’s waren. De balans na twee duels AS Roma: acht doelpunten voor Roma, vier voor de bezoekers.

De ochtend na de wedstrijd vlogen we iets later dan gepland (we hadden onze vlucht gemist) terug naar Nederland. Bij thuiskomst lazen we het nieuws dat Luciano Spalletti was opgestapt als trainer van AS Roma. We hebben dus de laatste twee thuisduels van Spalletti gezien. In meerdere opzichten was het dus een week om nooit te vergeten.

» Video’s
» Foto’s

AS Roma tegen MFK Kosice. Wie? Ja, ik had er eerlijk gezegd ook nog nooit van gehoord toen de mooiste club van Italië aan deze grote onbekende werd gekoppeld voor de play off van de Europa League. Aanvankelijk zou Roma de eerste wedstrijd van deze tweestrijd thuisspelen (op 20 augustus), maar voor aartsrivaal SS Lazio stond het eerste duel ook op die datum in Olimpico gepland. Roma – Kosice werd daarom verplaatst naar de 27e, waardoor mijn broer (fanatieke Roma-fan) en ik ook op donderdag een wedstrijd konden zien voordat we zondag naar de topper tegen Juventus zouden gaan.
Het was weer een zeer warme dag, donderdag de 27e augustus 2009. De hele week dat we in Rome waren, hebben we geen druppel regen gevoeld en ook nauwelijks wolken gezien. ’s Ochtends vertrokken we uit het hotel om eerst nog even wat van de stad te zien. Metrolijn A bracht ons elke dag in het centrum van Rome. Eindbestemming van die metrolijn is Battistini, door ons al snel omgedoopt tot Batistuta.
De wedstrijd tegen MFK Kosice, vorig seizoen de nummer vijf van Slowakije, begon om 20:45, waardoor we in het centrum eerst nog wat konden eten. We vonden een klein restaurantje, waar o.a. lasagna op het menu stond. En dus gingen we hier naar binnen, lasagna gaat er bij een Arsenal-supporter immers altijd wel in, ghehe. Voor 8 euro kregen we weinig eten op ons bord, maar het smaakte prima. Mijn broer, gehuld in een AS Roma-shirt, werd door de ober Totti genoemd, en voor het gemak heette ik voor even Batistuta.

Rond een uur of half zes was het tijd om richting Stadio Olimpico te gaan. Het stadion ligt iets ten noorden van het centrum, dus we wilden vroeg genoeg vertrekken. Het openbaar vervoer in Rome is trouwens erg onhandig als je het transportnetwerk van Londen een beetje gewend bent. Behalve dat Rome maar twee metrolijnen heeft, rijden de bussen soms maar twee of drie keer in het uur. Bij halte Ottaviano stonden we bijna een half uur op de bus te wachten die naar Olimpico zou gaan. Toch arriveerden we ruim twee uur voor de aftrap bij het Olympisch stadion, waar enkele honderden Roma-fans zich al hadden verzameld. Na een half uurtje wachten gingen de poortjes open en konden we onze plekken opzoeken.
We zaten deze avond op de Distinti Sud, schuin achter één van de doelen en rechts van de Curva Sud, waar bij elke thuiswedstrijd de fanatieke aanhang van Roma staat. De Curva Sud zat bijna helemaal vol, maar voor de rest was Olimpico nauwelijks gevuld. De Curva Nord was helemaal leeg, hiervoor had de club geen kaartjes verkocht. Uiteindelijk kwamen er iets meer dan 16.000 fans op het duel met Kosice af.

Het matig gevulde stadion had al na 22 seconden reden tot juichen. AS Roma, dat in de heenwedstrijd een week eerder niet verder kwam dan 3-3, scoorde al uit de eerste fatsoenlijke aanval. Clublegende Francesco Totti (wie anders?) maakte waarschijnlijk het snelste doelpunt dat hij ooit voor de Romeinen heeft gescoord. Twee minuten later mocht de thuisploeg een corner nemen, en het was opnieuw Totti die met een kopbal de voorsprong verdubbelde. Ik moest meteen terugdenken aan een ruim een jaar geleden, toen we AS Roma op White Hart Lane zagen stuntelen tegen de Spurs. Roma stond na een paar minuten met 2-0 achter en Tottenham won uiteindelijk met 5-0. Die score stond in Olimpico al na achttien minuten (!) op het scorebord, want Kosice hield open huis in de verdediging. Een schot van Stefano Guberti verdween knullig door de benen van de keeper en de bal rolde langzaam in het doel. Alessio Cerci en Jeremy Menez tilden de score naar 5-0, waarna Roma was gas terugnam en slordiger ging spelen. Daardoor kon Kosice kort voor de pauze de eer redden; Jan Novak (wie kent hem niet) zorgde voor de 5-1 ruststand.

Na de pauze was het beste eraf en voetbalde Roma de wedstrijd rustig uit. John Arne Riise, altijd makkelijk te herkennen door zijn rood-oranje haar, knalde met links een zesde treffer erbij. Maar het slotakkoord was uiteraard voor ‘Er Capitano, Il Bimbo d’Oro of weet ik veel welke bijnamen Totti nog meer heeft. Vijf minuten voor tijd nam hij de bal aan op de borst om vervolgens met een volley de eindstand te bepalen op 7-1.

Stadio Olimpico is me niks tegengevallen. Ik vond het eerder maar een lelijk stadion, zoals ik eigenlijk alle voetbalstadions met een atletiekbaan lelijk vind. De atletiekbaan was echter minder groot dan het op televisie lijkt en daardoor zat ik minder ver van het veld dan verwacht. Ook de sfeer was best aardig, al waren er weinig toeschouwers op het duel afgekomen. Vooral het clublied dat vlak voor de aftrap keihard werd meegezongen door de Curva Sud, maakte indruk.

Na de galavoorstelling tegen Kosice was het weer tijd om het hotel op te zoeken. Man of the Match was uiteraard Francesco Totti, die met een hattrick zijn seizoenstotaal op elf goals in vijf wedstrijden bracht. AS Roma is wel erg afhankelijk van de grote meester. Te afhankelijk, zou drie dagen later blijken.

» Klik hier voor de foto’s (coming soon)
» Klik hier voor de video’s

The Invincibles zijn voorgoed verleden tijd. Kolo Touré, de laatste speler die was overgebleven uit het kampioenenteam van 2003-2004, heeft Arsenal verlaten om zijn zakken te gaan vullen bij Manchester City. Het vertrek van de Ivoriaanse verdediger markeert de onzekere toekomst die Arsenal tegemoet gaat.

Played 38, Won 26, Drawn 12, Lost 0

Zonder nederlaag landskampioen worden, iedere voetbalsupporter droomt ervan. In Engeland lukte het alleen Preston North End om in het seizoen 1888-1889 ongeslagen de titel te veroveren. Totdat Arsène Wenger in de zomer van 2003 zijn ploeg klaar maakte voor het nieuwe seizoen. Arsenal wilde wraak voor het verliezen van de landstitel een jaar eerder. The Gunners werden in 2002 op Old Trafford kampioen en hadden in maart 2003 een goede kans om de trofee in Noord-Londen te houden. De voorsprong  op Manchester United was acht punten, maar dat bleek niet genoeg. Arsenal begon week na week punten in te leveren, en op de één na laatste speeldag was de achterstand op United ineens vijf punten. Ik weet nog goed dat ik live op RTL5 zag hoe Arsenal thuis van Leeds United verloor (2-3), met in de slotfase de winnende goal van Mark Viduka. Manchester United, dat een dag eerder met 4-1 van Charlton Arthletic won, had de Premier League-titel weer terug.

Droomseizoen
Arsenal had in het seizoen 2003-2004 dus iets goed te maken. Manager Arsène Wenger deed slechts één belangrijke aankoop. Doelman Jens Lehmann werd overgenomen van Borussia Dortmund. Het team dat de afgelopen twee jaar de FA Cup had gewonnen, bleef verder bij elkaar.

v.l.n.r.: Ashley Cole, Kolo Touré, Ruud van Nistelrooy, Martin Keown

Kort na de seizoensstart wees niets erop dat Arsenal de titel zou pakken. Al op de vijfde speeldag dreigde op het eigen Highbury een nederlaag tegen Portsmouth. De ploeg van Harry Redknapp kwam met 0-1 voor, maar hield aan de wedstrijd slechts een punt over. De thuisploeg ontsnapte nadat Robert Pires voor een duikeling in het strafschopgebied makkelijk een penalty kreeg: 1-1.
Het tweede cruciale moment in het seizoen van The Invincibles is zeer bekend. Arsenal reist op 21 augustus 2003 naar Old Trafford voor de topper tegen landskampioen Manchester United. De beginstand staat nog steeds op het scorebord wanneer in de tweede helft de vlam in de pan slaat. United-spits Ruud van Nistelrooy gaat een luchtduel aan met Arsenal-aanvoerder Patrick Vieira, die op de grond valt en een trappende beweging maakt naar Van Nistelrooy. De Nederlander maakt wat gebaren richting de scheidsrechter, maar doet niet alsof hij geraakt wordt. Vieira krijgt zijn tweede gele kaart en mag tot zijn grote woede inrukken. Naar mijn mening een terechte rode kaart.
Blessuretijd, de stand is nog steeds 0-0. Manchester United is op zoek naar de openingstreffer. De bal gaat richting Ruud van Nistelrooy, die wordt vastgehouden door Martin Keown. Penalty! Van Nistelrooy gaat zelf achter de bal staan om Arsenal de eerste nederlaag van het seizoen te geven. Keihard knalt hij de bal op de lat boven Arsenal-goalie Jens Lehmann. Vervolgens wordt de spits belaagt door Keown, die zo ongeveer op zijn rug klimt, terwijl Lauren hem een duw geeft. Een aantal seconden later klinkt het eindsignaal en haast Van Nistelrooy zich richting de spelerstunnel van Old Trafford.
Patrick Vieira noemt Ruud van Nistelrooy in zijn autobiografie ‘a cheat and a coward’, ‘deceitful’ (bedrieglijk) en ‘a nasty piece of work’. Vieira wachtte zijn vijand na afloop van het duel tegen United op in de catacomben. ‘You have no class’, zou Van Nistelrooy volgens Vieira hebben gezegd. Op het EK van 2008 schijnen ze opnieuw ruzie te hebben gehad over het incident uit augustus 2003. In de catacomben van het stadion in Bern, kort nadat Nederland met 4-1 van Frankrijk had gewonnen, zou Van Nistelrooy zijn Franse rivaal hebben opgewacht voor een woordenwisseling.

Gary Neville probeert Vieira en Van Nistelrooy uit elkaar te houden

Naast Vieira werden ook Ray Parlour, Martin Keown, Lauren en (hoe kan het ook anders) Ashley Cole meerdere duels geschorst voor de ongeregeldheden op Old Trafford. Toch bleef Arsenal de ongeslagen status vasthouden en groeide steeds meer het besef dat het kampioenschap gewonnen kon worden. Op 21 februari ging Arsenal op bezoek bij Chelsea, de club die The Gunners een paar dagen eerder uit de FA Cup hadden gegooid. Al snel leek Chelsea zich daarvan te revancheren, want aanvaller Eidur Gudjohnsen opende de score al na 27 seconden. Na een kwartier maakte Patrick Vieira weer gelijk en zes minuten later zorgde de Braziliaan Edu voor de winnende treffer. Twee maanden later was het zover: Arsenal werd kampioen van Engeland, uitgerekend op het terrein van lokale vijand Tottenham Hotspur.

Opvallend in het seizoen 2003-2004 van Arsenal is dat de club in alle andere competities wèl van Engelse clubs verloor. Bolton Wanderers versloeg The Invincibles in de League Cup, waarna de ploeg van Wenger in de halve finale van de FA Cup werd uitgeschakeld door Manchester United. In de Champions League was de kwartfinale tegen Chelsea het eindstation.

Waar is iedereen gebleven?
Inmiddels zijn we vijf jaar verder en is Arsenal ver weggezakt. De Champions League finale werd in 2006 bereikt, maar FC Barcelona was daarin de gelukkigste. Arsenal stond in februari 2007 bovenaan de Premier League toen Eduardo een gruwelijke beenblessure opliep. Sindsdien is de club niet meer in de buurt van een kampioenschap geweest en de FA Cup van 2005 is de laatste prijs die werd veroverd.

De belangrijkste spelers die in 2003-2004 Engeland veroverden, zijn in de loop der jaren allemaal vertrokken naar andere clubs. Een overzicht van alle transfers van The Invincibles:

De toekomst
Aan bovenstaand schema kan nu (helaas) de naam van Kolo Touré worden toegevoegd. Nog één persoon die in 2004 met Arsenal kampioen werd, is over: de manager. En in mijn ogen is dat een probleem, omdat Arsène Wenger nog steeds denkt dat je met jong talent goede prestaties kunt halen. Manchester United, Liverpool en Chelsea hebben alledrie enkele ervaren spelers, die vooral op het middenveld het verschil maken. Arsenal heeft ervaring nodig. De fans, de spelers zelf en de toekomstige clubeigenaar Alisher Usmanov, iedereen ziet dat. Behalve Wenger.

Kolo Touré, vanaf nu spelend bij Manchester City

Arsenal staat niet meer bekend als de club die in 2004 zonder te verliezen de titel pakte, maar als die kidsclub die leuk voetbalt en nooit prijzen wint. Dat imago heeft ervoor zorgt dat geen enkele stervoetballer naar Arsenal wil, omdat Wenger en zijn jongens dichterbij de subtop staan dan de drie beste clubs. The Gunners betalen ook niet goed genoeg om de internationale toppers naar Noord-Londen te halen en daar te houden. Emmanuel Adebayor kan nog zo hard schreeuwen dat hij niet voor Manchester City gaat spelen om het geld, maar hij strijkt daar wekelijks wel twee keer zoveel ponden op als in Londen. Arsenal speelt nu drie jaar in het nieuwe Emirates Stadium, waardoor de club nu veel meer inkomsten uit kaartverkoop haalt. Veel geld voor nieuwe spelers lijkt er echter niet te zijn, en Wenger geeft het niet uit als het geld er wel is.

Op 15 augustus begint Arsenal het nieuwe seizoen met een uitwedstrijd tegen Everton. De eerste ontmoeting met een titelconcurrent is al twee weken later, want dan is Manchester United op Old Trafford de tegenstander. Ik verwacht niet dat Manchester City nu al ten koste van Arsenal de top vier binnendringt, maar als er niet snel iets verandert gaat dat zeker gebeuren. Helaas zal ik tevreden moeten zijn als mijn club vierde wordt, want ik denk dat Arsenal absoluut kansloos is in de strijd om het kampioenschap. En mocht Wenger zijn club wèl naar de titel leiden, dan hoop ik dat er weer een onverslaanbaar team opgebouwd kan worden.

» Video over Arsenal in het jaar 2003-2004

Ja, het stond er echt. In De Stentor die ik vanochtend uit de brievenbus pakte. ‘Het woordje ‘halve’ paste er niet meer tussen’, zal de koppenmaker van de krant wel gedacht hebben.

Helaas heb ik De Stentor de laatste tijd al op meer foutjes betrapt. Diego Maradona werd al eens met dubbel n geschreven. Alsof je Pluisje kunt verwarren met de Queen of Pop die maar van geen ophouden weet. Ook komt het regelmatig voor dat voltooide deelwoorden met een d worden gespeld, in plaats van een t.

Spelfoutjes zijn slordig en mogen natuurlijk niet voorkomen. Maar de lezer in de koptekst vertellen dat Arsenal de finale van de Champions League al heeft gehaald, dat kan écht niet. Overigens stond in het bericht wel duidelijk vermeld dat The Gunners op weg naar Rome eerst nog moeten afrekenen met Manchester United. Bovendien stond er in ‘Villarreal’ geen spelfout, terwijl die clubnaam vaak met één r wordt geschreven.

Het was trouwens niet de eerste keer dat De Stentor in dit opzicht in de fout ging. Toen Ajax eerder dit seizoen in de UEFA Cup op bezoek ging bij Aston Villa, kwam de krant met een artikel over de prestaties van Ajax in Engeland. Ruud Krol was in de jaren ‘70 de laatste Ajacied die op Engelse bodem een doelpunt had gemaakt, zo stelde de schrijver van het bericht vast. Pure onzin. Iedere voetballiefhebber zal zich nog herinneren dat Nigel de Jong een paar jaar terug de gelijkmaker maakte op Highbury tegen Arsenal. Nota bene in het seizoen 2002-2003, toen het jonge Ajax onder leiding van Ronald Koeman de kwartfinale haalde.

Zaterdag speelt Arsenal in de halve finale van de FA Cup tegen Chelsea. Ik hoop dus dat De Stentor de kop ‘Arsenal swingt beheerst naar finale’ komende maandag opnieuw kan publiceren.

Van voetballers wordt vaak gedacht dat ze niets anders kunnen dan tegen een bal aan trappen. Fout! Morten Gamst Pedersen, een Noorse middenvelder van Blackburn Rovers, bewees zaterdag het tegendeel.

In de uitwedstrijd tegen Arsenal, toen Blackburn al kansloos op achterstand stond, kwam de Noor met een briljant plan. Hij kreeg vlak voor tijd de bal in de diepte aangespeeld en rende het strafschopgebied in, op ruim een meter gevolgd door Arsenal-verdediger Bacary Sagna. Gamst Pedersen deed het heel slim; eerst even achterom kijken of de scheidsrechter niet toevallig vlakbij is, en vervolgens als een stervende zwaan op het gras van het Emirates Stadium neerstorten.

Deze man zou eigenlijk zijn profcontract moeten inleveren om het vliegtuig naar Amerika te pakken. Wat een topacteur! Gamst Pedersen is trouwens de ‘frontman’ van de Noorse boyband The Players, gevormd door (je raadt het al) vijf voetballers. De overstap naar het witte doek zou voor hem dus niet al te groot moeten zijn.

Of hij nou wel of niet in Amerika zal slagen, deze schwalbe is in ieder geval van hoog niveau. Morten Gamst Pedersen kan beter duikelen dan Cristiano Ronaldo, Luis Figo en Luis Suarez bij elkaar!

Tja, hoe zal ik beginnen? De beelden zeggen eigenlijk genoeg. Eduardo Alves da Silva is mijn nieuwe Arsenal-held, want vanmiddag scoorde de Braziliaanse Kroaat een doelpunt zoals je ze maar weinig ziet. Tegen Burnley volleerde hij de bal op magistrale wijze in de kruising.  Voorzet van Alex Song, geen buitenspel voor de inlopende Eduardo, die het leder met links tegen de touwen duwt. Achteloos, met de buitenkant, of nee, bijna de hak van zijn linkerschoen. Alsof het hem geen enkele moeite kostte.

Eindelijk heeft Arsenal weer een spits die makkelijk doelpunten maakt. Ik hoop dat Arsène Wenger elk duel Eduardo in de basis zet, dan mogen Van Persie, Adebayor en die rare Deen om de andere plek vechten. Een ander hoogtepunt van het FA Cup-duel met Burnley was de terugkeer van Theo Walcott. Nu Rosicky en Fabregas er nog bij en Arsenal maakt naar mijn mening een goede kans om dit seizoen de FA Cup en/of Champions League te winnen.

Het spel van Andrei Arshavin valt me trouwens 100 procent mee. Ik begreep helemaal niets van die aankoop, maar hij lijkt het niveau voorlopig goed aan te kunnen. In zijn volgende wedstrijd (tegen Blackburn Rovers) mag hij proberen om André Ooijer weer dol te draaien. Als dat geen overwinning wordt…

Kijk en geniet van de ‘Dennis Bergkamp-achtige goal’ van Eduardo!

De website heeft een nieuw adres gekregen, want http://svlieger.wordpress.com gebruik ik nu alleen nog voor artikelen die ik voor Goal.com schrijf. Op deze site komen nog steeds gewoon de verslagen en foto’s van buitenlandse wedstrijden te staan. Ik hoop dit voetbalseizoen nog een keer naar Engeland te gaan, dus houd de site in de gaten! =)

Het is 11 december 1886. Op een koud trapveldje aan de Glengall Road in het oosten van Londen hollen 22 onbekende voetballers achter een bal aan. Eén van de twee teams zou uitgroeien tot één van de grootste voetbalclubs ter wereld. Little did they know…

Zoals de huidige clubnaam en bijnaam al doet vermoeden, werd Arsenal opgericht door arbeiders van een munitiefabriek, in het zuiden van Londen. Eén van die leden was David Danskin, geboren in Burntisland in Schotland. In 1885 verhuisde de toen 22-jarige Danskin vanuit zijn woonplaats Kirkcaldy naar Londen, om in de Woolwich Arsenal munitiefabriek te gaan werken.

Ongeveer een jaar later, in oktober 1886, kwam hij op het idee om tijdens de wintermaanden voetbalwedstrijden te spelen, om zo in een goede conditie te blijven. Hij had drie vrienden die wel wilden meedoen, maar ze hadden natuurlijk nog veel meer spelers nodig. Twee spelers die van Nottingham Forest naar Woolwich waren gekomen, deden ook mee, en uiteindelijk stond er een team van zo’n vijftien man. Van hun zuur verdiende centen kocht Danskin een voetbal en de eerste wedstrijd kon beginnen.

Afbeelding 1. Klik voor een grotere versie

Danskin en consorten gingen voetballen onder de naam Dial Square, dat was namelijk de naam van de afdeling waarin ze werkzaam waren. Ze organiseerden een wedstrijdje tegen de Eastern Wanderers (een voetbalteam van de gelijknamige cricketclub uit Zuid-Londen), die op 11 december 1886 werd gespeeld op een trapveldje in de Isle of Dogs. Dat is een soort ‘eilandje’ in het oosten van Londen, dat aan drie kanten wordt omgeven door de Thames. Rechts van de Isle of Dogs, aan de overkant van de Thames, staat nu The O2 Arena, iets ten noorden van het eilandje is Canary Wharf (zie afbeelding 2).

De Eastern Wanderers werden onder aanvoering van David Danskin met 6-0 van het veld geveegd, en dat smaakte naar meer. De heren van Dial Square zaten echter met een aantal problemen. Ze zochten een andere naam, want met Dial Square was men niet zo tevreden. Bovendien hadden ze nog geen teamshirts en een vaste plaats om thuiswedstrijden te spelen. Er werd daarom op eerste kerstdag in café The Royal Oak in Woolwich een vergadering gehouden om deze zaken te bespreken.

Allereerst werden Royal Oak en Woolwich Arsenal samengevoegd tot Royal Arsenal, en men had zodoende een nieuwe clubnaam gevonden. Fred Beardsley, één van de spelers die van Nottingham Forest was overgekomen, schreef een brief naar zijn oude collega’s, en vanuit Nottingham ontving Royal Arsenal een doos met rode shirts en een bal. In de jaren ’30 voegde de legendarische manager Herbert Chapman daar de witte mouwen aan toe. Het laatste probleem, namelijk een vaste plaats voor thuisduels, werd opgelost door Plumstead Common als nieuwe thuishaven te kiezen.

Afbeelding 2. Klik voor een grotere versie

De eerste jaren van Royal Arsenal waren zeer succesvol. Het team van Danskin won de Kent Senior Cup, de Kent Junior Cup en de London Charity Cup. In september 1887 kreeg de club een ander onderkomen, maar een jaar later vond men een betere plek in Plumstead, die de naam Manor Ground kreeg. Dit ‘stadion’ bleek echter niet geschikt om veel toeschouwers toe te laten, wagens van militairen moesten namelijk als tribune dienen. Royal Arsenal ging daarna een paar kilometer verder op de Invicta Ground spelen. Hier had de club namelijk de beschikking over een tribune en kleedkamers. De restanten van de terracing (staanplaatsen) zijn nog steeds te zien in sommige achtertuintjes  van de huizen die nu op die plek staan.

Nadat de clubnaam in Woolwich Arsenal was veranderd, werden The Gunners in 1893 gedwongen om de Invicta Ground te verlaten. De eigenaar had namelijk de huurprijs flink omhoog gegooid, en de club kon het stadion niet meer betalen. Men had net genoeg geld om de Manor Ground te kopen, en Woolwich Arsenal speelde daar tot en met 1913.

Ondertussen was Woolwich Arsenal in 1893 toegetreden tot de Football League, die vijf jaar eerder door twaalf profclubs was opgericht. David Danskin maakte dit echter niet mee, want om onbekende redenen was hij vanaf 1893 minder betrokken bij de club. Hij bleef echter wel in Woolwich wonen, waar hij in 1901 een fietsenwinkel begon. De Schot hield zich vooral bezig met de productie van fietsframes. Hij verkocht de winkel in 1907 en verhuisde naar Coventry.

Royal Arsenal in 1888. Zittend tweede van rechts is David Danskin

In Coventry ging hij aan het werk in een motorenfabriek. Zijn vrouw Georgina, waarmee hij in 1886 was getrouwd, overleed in 1916. Twee jaar later trouwde hij met Rose, een collega uit de fabriek, en met haar kreeg Danskin drie kinderen. Ongeveer vijftien jaar later ging de gezondheid van David langzaam maar zeker achteruit. Waarschijnlijk door de blessures die hij in zijn voetballoopbaan had opgelopen, kreeg hij last van zijn benen. Bij een bezoekje aan het ziekenhuis van Coventry werd hem verteld dat hij koudvuur in één van zijn benen had, en dat het daarom geamputeerd moest worden. Zijn reactie: “Ik heb nu twee benen, en als ik doodga, dan ga ik dood met twee benen!”

De FA Cup finale die Arsenal in 1936 won, volgde de Schot vanuit zijn ziekbed live via de radio. Danskin bleef ondanks zijn slechte gezondheid toch nog ruim tien jaar in leven. Op 4 augustus 1948 overleed hij in Warwick (een stadje ten zuiden van Coventry) op 85-jarige leeftijd.

Nu, precies 122 jaar later, zouden David Danskin en zijn teamgenoten uitkijken op de hoge flatgebouwen van Canary Wharf in plaats van de donkere lucht boven het Londen van de negentiende eeuw. Wat ooit begon met een bal en een paar rode shirts is uitgegroeid tot één van de grootste voetbalclubs ter wereld. Eastern Wanderers is na de nederlaag tegen Dial Square gewoon als cricketclub verdergegaan en bestaat anno 2008 nog steeds. Arsenal voetbalt momenteel alweer ruim twee jaar in het luxe Emirates Stadium, na 93 jaar op Highbury te hebben gespeeld. Jammer dat de commercie tegenwoordig zo belangrijk is, want men zou de nieuwe thuishaven eigenlijk David Danskin Stadium genoemd moeten hebben.

Boekrecensie

Ashley Cole is misschien wel de meest besproken Engelse voetballer van de laatste tien jaar. In zijn boek ‘My defence’ geeft hij zijn kant van het verhaal rondom de illegale meeting met José Mourinho en zijn ‘gedwongen’ vertrek bij Arsenal. Cole voelt zich in de steek gelaten door voorzitter David Dein, maar helaas voor Ashley ligt de schuld volledig bij hem zelf.

Even wat korte informatie over de gebeurtenissen rond Ashley Cole. In juni 2004 beginnen de problemen wanneer hij weigert een nieuw contract te tekenen. Hij verdient op dat moment 25.000 pond per week en kan voortaan 10.000 pond meer gaan verdienen. Maar daarmee is meneer Cole niet tevreden. Arsenals nummer 3 zit in de kleedkamer namelijk naast nummer 4 Patrick Vieira, en die verdiende tussen de tachtig en 100.000 pond per week. Cole eist uiteindelijk 60.000 per week, uiteraard in overleg met zaakwaarnemer Jonathan. Arsenal heeft in verband met de bouw van het nieuwe stadion echter niet veel geld te besteden en wil niet hoger gaan dan 55.000 pond. Opnieuw weigert Cole zijn contract te verlengen.

Januari 2005. Cole en zijn zaakwaarnemer hebben in een hotel in Londen een afspraak met Pini Zahavi, een Israëlische zaakwaarnemer die veel weet over voetbal in het buitenland. Ze praten wat over Spanje en Italië en opeens is het voor Zahavi tijd voor zijn volgende afspraak. De deur gaat open en Chelsea-trainer José Mourinho en voorzitter Peter Kenyon komen binnen.

Zo is het gegaan, althans, volgens Ashley Cole. Zahavi was twee jaar eerder al betrokken bij de overname van Chelsea door Roman Abramovich en heeft dus connecties binnen die club. “We gaan twee spelers kopen, een middenvelder en een linksback”, aldus Mourinho tegen Cole. Zahavi: “We zitten hier nu met de beste linksback ter wereld!” Is dat even toevallig…

Na dit ‘tapping-up scandal’ haalde Cole in 2005 opnieuw de voorpagina’s van de Britse tabloids, nadat hij met enkele teamgenoten wat dubieuze handelingen zou hebben gedaan met een trillende mobiele telefoon. Dit krijgt in het boek echter nauwelijks aandacht, in vergelijking met het gedoe met Chelsea.

Door deze schandalen heeft de verdediger een paar leuke bijnamen gekregen. Nummer 1 was een intikkertje: gewoon een C voor zijn voornaam plakken en meneer heeft een bijnaam die de Arsenalfans altijd zullen onthouden. Het gerucht rond het seksschandaal heeft hem de bijnaam ‘Ashley Hole’ opgeleverd.

De volgende passage uit het boek geeft mooi weer wat voor een walgelijk figuur Ashley Cole is:
“‘Ash! Are you listening?’ said a virtually hyperventilating Jonathan. ‘I’m here in the office and David Dein is saying they aren’t going to give you £60k a week. They’ve agreed £55k and this is their best and final offer.’”

Cole, rijdend in zijn Aston Martin van £200.000 (daar moet ‘poor Ashley’ toch al gauw anderhalve maand voor sparen als hij zijn zin niet krijgt!): “When I heard Jonathan repeat the figure of £55k, I nearly swerved off the road. ‘He’s taking the piss Jonathan!’ I yelled down the phone.”

Jonathan geeft de telefoon aan David Dein, waarna Cole zegt: “‘Mr Dein, it’s not right and I’m not happy. I thought all this had been agreed, now you’re telling me it’s not, and I won’t be signing.’”

‘My defence’ komt in het kort op het volgende neer: iedereen is schuldig aan het vertrek bij Arsenal, behalve Ashley Cole zelf. Verder kun je nog lezen over het WK van 2006 in Duitsland en Ashley’s huwelijk met Girls Aloud-zangeres Cheryl Tweedy.

Tenminste, als je na hoofdstuk 2 (bladzijde 47) nog niet bent afgehaakt. Dat is namelijk het hoofdstuk waarin hij zijn ongeloofwaardige versie van het ‘tapping-up scandal’ geeft. Aangezien Cole als doel had om zijn naam in die zaak te zuiveren, is dit boek wat mij betreft al na twee hoofdstukken mislukt.

Het boek heeft toch ook wel een leuke kant, namelijk dat het ruim twee jaar oud is. Cole kan in het boek namelijk niet vaak genoeg zeggen hoe geweldig veel hij van z’n vrouw houdt. Ondanks dat was het begin dit jaar tijd voor ‘Cole-gate episode 3′. Hij ging vreemd met kapster Aimee Walton en ze raakte zwanger. Zijn PR-mensen zouden een flink geldbedrag hebben geboden om het kind weg te laten halen…

Ashley Cole, ooit een veelbelovend talent en toekomstige linksback van Arsenal en Engeland. Dankzij zijn waardeloze boek heeft hij een club gevonden die uitstekend bij hem past, want hij vult tegenwoordig zijn zakken bij Ch€l$.. ehh Chelsea.