Na een lange en vermoeiende reis met de bus van Eurolines (volgende keer ga ik vliegen) kwamen we aan in het centrum van Londen. Meteen een Oyster Travelcard gekocht, want die zouden we (mijn broer en ik) de komende week veel nodig hebben. Toen we onze bagage in het hostel bij London Bridge hadden gedumpt, kon de treinreis naar onze eerste wedstrijd op Engelse bodem beginnen!
Op deze openingsdag van de Football League speelde Crystal Palace tegen Watford. Twee clubs uit Londen die vorig jaar op plaats 5 en 6 van het Championship (het tweede profniveau in Engeland) eindigden. Promotie naar de Premier League zat er voor beide ploegen niet in.
De zon scheen toen we ’s middags vanaf London Bridge richting treinstation Norwood Junction gingen. Omdat de Oyster maar voor drie zones geldig was (Norwood Junction ligt in zone 4), moest er op station Sydenham een kaartje voor de rest van het traject worden gekocht. Dat bleek achteraf niet nodig te zijn, want de poortjes stonden op het eindstadion gewoon open.
Rondom het station waren al aardig wat Palace-fans aanwezig, die op weg gingen naar Selhurst Park. Of naar de pub, want daar was met ruim een uur tot de aftrap nog genoeg tijd voor. Inmiddels begon ik echt het gevoel te krijgen dat ik in Engeland was, het was namelijk gaan regenen.
Via de clubwebsite van Crystal Palace hadden we de kaartjes besteld, dus die moesten we nog ophalen. Toen ik een bordje met ‘Main Box Office’ zag, leek mij dat wel een logische plek waar de club de gereserveerde tickets had klaarliggen. Maar nee, na een kwartier in de rij te hebben gestaan werd ik doorverwezen naar een oude gammele keet met roestige antenne op het dak. Daar kregen we dan eindelijk de kaartjes overhandigd.
Ondertussen was het ongeveer een uur voor de kick off. Ik had via het forum van Groundhoppersnet.nl afgesproken met TeeZee, de oprichter van dat forum, die ook naar dit duel ging. Via de site kreeg ik zijn telefoonnummer en ik sms’te dat we bij de main entrance stonden. Het sms’je was amper verstuurd, of een man die naast ons stond hield lachend zijn telefoon omhoog. TeeZee had ons al gevonden. Tja, hoeveel tweelingen zijn er nou die op een regenachtige augustusmiddag naar een voetbalwedstrijdje in Zuid-Londen gaan?
Terwijl we wat over het Engelse voetbal en groundhoppen stonden te praten, parkeerde de blonde Palace-voorzitter Simon Jordan zijn dikke Audi bij de hoofdingang. Een mooi contrast met de oude tribunes van Selhurst Park.
Inmiddels was het tijd om naar onze plaatsen te gaan. Net als TeeZee hadden we kaarten voor de Croydon Advertiser Stand, achter het doel. Bij de ingang maakten we kennis met een typisch kenmerk van oude Britse stadions: smalle turnstiles waar de gemiddelde Engelsman nauwelijks doorheen past.
Eenmaal binnen konden we tussen twee tribunes al het geweldige stadion in kijken. Selhurst Park is een typisch Engels stadion, met vier aparte tribunes die geen van allen hetzelfde zijn, maar wel allemaal dicht op het veld staan. We zaten op de eerste rij, bijna recht achter het doel waar een oude bekende zijn warming up deed toen we binnenkwamen.
Het was niemand minder dan Mart Poom. Je weet wel, die Est die ooit derde keeper bij Arsenal was en een aantal jaar geleden een fraai kopdoelpunt maakte! Hij was deze middag de enige speler die ik kende.
Over de wedstrijd valt niet veel te zeggen. Zowel Palace als Watford kreeg wat kleine kansjes. De bezoekers waren in de tweede helft het dichtst bij een treffer, maar een mooi stiftballetje verdween op de lat. Toen Watford eindelijk scoorde, werd de goal terecht afgekeurd wegens buitenspel. Mijn eerste wedstrijd in Engeland eindigde in een brilscore.
Het veld was door de regen zeer geschikt voor mooie slidings. Die regen had er ook voor gezorgd dat we al snel een paar rijen naar achteren gingen zitten. Aan een overdekte tribune heb je nou eenmaal niks als je op ‘Row A’ zit en het doelnet bijna kan aanraken.
De sfeer vond ik heel aardig, de supporters van Watford lieten zich regelmatig horen. Volgens TeeZee was de sfeer ‘gemiddeld’, mede doordat het stadion bij lange na niet vol was. Ruim 15.000 fans kwamen naar Selhurst Park, terwijl er toch plek is voor zo’n 26.000. Iemand achter me sprak van een ‘poor attendance’. Geen wonder als het goedkoopste kaartje dertig pond (!) kost.
Na afloop maakten we nog wat foto’s en vertrokken we richting Norwood Junction. We liepen met de meute mee, en op één of andere manier raakten we de weg kwijt. Normaal gesproken geen ramp, maar voor de gelegenheid was het nog ietsje harder gaan regenen. Ook toen we vanaf een brug het spoor konden zien was het nog knap lastig om de ingang van het station te vinden. Na drie kwartier geslenter door de regen konden we drijfnat weer terug naar London Bridge.
Ondanks de regen en de eindstand was het een zeer geslaagde dag. Selhurst Park is denk ik een mooi stadion om als eerste te bezoeken!
